آرتروز مچ دست

آرتروز مچ دست یک بیماری دژنراتیو مفصل است که مفصل مچ دست را تحت تاثیر قرار می دهد. این یک بیماری شایع است که می تواند باعث درد، سفتی و کاهش تحرک در مچ دست شود. درک علل، علائم، تشخیص و گزینه های درمانی آرتروز مچ دست برای مدیریت موثر این بیماری ضروری است.

قبل از پرداختن به آرتروز مچ دست، مهم است که آناتومی مفصل مچ دست را درک کنید. مچ دست یک مفصل پیچیده است که از چندین استخوان کوچک، رباط، تاندون و غضروف تشکیل شده است. استخوان های اولیه درگیر در حرکت مچ دست عبارتند از رادیوس، اولنا و گروهی از هشت استخوان کارپ که در دو ردیف قرار گرفته اند. این استخوان ها با یکدیگر مفصل می شوند تا حرکات مختلفی مانند خم شدن، اکستنشن، ابداکشن و اداکشن را انجام دهند.

تشخیص آرتروز مچ دست معمولاً شامل ترکیبی از سابقه پزشکی، معاینه فیزیکی و مطالعات تصویربرداری است. در طول معاینه فیزیکی، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی دامنه حرکت، قدرت و ثبات مفصل مچ دست را ارزیابی می کند. آنها همچنین ممکن است آزمایشات خاصی را برای بازتولید علائم و ارزیابی شدت استئوآرتریت انجام دهند.

مطالعات تصویربرداری مانند اشعه ایکس، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، یا اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) ممکن است برای تجسم ساختارهای داخلی مفصل مچ دست تجویز شود. این تست های تصویربرداری می توانند تغییرات در فضای مفصلی، وجود استئوفیت ها (خارهای استخوانی) و سایر علائم آرتروز را نشان دهند.

علل آرتروز مچ دست

آرتروز زمانی اتفاق می افتد که غضروف محافظی که انتهای استخوان ها را در مفصل قرار می دهد به مرور زمان از بین می رود. در حالی که علت دقیق آرتروز مچ دست همیشه مشخص نیست، عوامل متعددی ممکن است در ایجاد آن نقش داشته باشند:

• سن: استئوآرتریت مچ دست در بزرگسالان مسن‌تر شایع‌تر است، زیرا غضروف به طور طبیعی با افزایش سن تحلیل می‌رود.
• آسیب قبلی: ضربه یا آسیب به مفصل مچ دست، مانند شکستگی یا رگ به رگ شدن، می تواند خطر ابتلا به آرتروز را در سنین بالاتر افزایش دهد.
• ژنتیک: برخی عوامل ژنتیکی ممکن است افراد را با تأثیر بر ساختار و یکپارچگی غضروف آنها مستعد ابتلا به آرتروز کنند.
• استفاده بیش از حد: حرکات یا فعالیت های تکراری که فشار بیش از حد بر روی مفصل مچ دست وارد می کند می تواند تجزیه غضروف را تسریع کند.
• چاقی: وزن اضافی می تواند بار روی مفصل مچ دست را افزایش دهد و منجر به ساییدگی و پارگی سریع غضروف شود.

علائم آرتروز مچ دست

علائم می تواند در افراد مختلف از نظر شدت متفاوت باشد. علائم و نشانه های رایج عبارتند از:

• درد: درد مداوم در مچ دست، که ممکن است با فعالیت یا پس از استفاده طولانی مدت بدتر شود.
• سفتی: مشکل در حرکت مفصل مچ دست، به خصوص در صبح یا بعد از دوره‌های عدم فعالیت.
• تورم: تورم یا التهاب در اطراف مفصل مچ دست که ممکن است با گرمی و قرمزی همراه باشد.
• محدوده حرکت محدود: کاهش انعطاف پذیری و دامنه حرکتی مچ دست که انجام برخی کارها را چالش برانگیز می کند.
• کرپیتوس: احساس ساییدگی هنگام حرکت دادن مفصل مچ دست که در اثر مالش سطوح زبر مفصل ایجاد می شود.

روشهای درمان

هدف رویکرد درمانی آرتروز مچ دست، کاهش درد، بهبود عملکرد مفصل و جلوگیری از زوال بیشتر مفصل است. گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

داروها: داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن ممکن است به کاهش درد و التهاب در مفصل مچ دست کمک کنند. در برخی موارد، تزریق کورتیکواستروئید به طور مستقیم به مفصل ممکن است باعث تسکین کوتاه مدت علائم شود.

آتل: استفاده از آتل یا بریس روی مچ دست می تواند به حمایت از مفصل و کاهش فشار در حین فعالیت کمک کند. آتل زدن ممکن است به ویژه در دوره های درد حاد یا پس از آسیب مفید باشد.

فیزیوتراپی: یک برنامه فیزیوتراپی ساختاریافته می تواند به بهبود قدرت، انعطاف پذیری و دامنه حرکت مچ دست کمک کند. تمرینات درمانی، تکنیک های درمان دستی و روش هایی مانند اولتراسوند یا گرما درمانی ممکن است در برنامه درمانی گنجانده شود.

فیزیوتراپی موثرترین روش در مدیریت این بیماری و جلوگیری از پیشرفت آن است که توسط متخصصان ما در کلینیک فیزیوتراپی فرشته در پارک وی ارائه می شود.

کاردرمانی: کاردرمانگران می‌توانند در مورد تکنیک‌های انطباقی و وسایل کمکی راهنمایی کنند تا به افراد مبتلا به استئوآرتریت مچ دست کمک کنند تا فعالیت‌های روزانه را با ناراحتی کمتری انجام دهند.

اصلاح سبک زندگی: ایجاد تغییراتی در سبک زندگی مانند حفظ وزن سالم، اجتناب از حرکات مکرر مچ دست و استفاده از ارگونومی مناسب می تواند به کاهش فشار روی مچ دست و به حداقل رساندن علائم کمک کند.

مداخله جراحی: در موارد شدید آرتروز مچ دست که به درمان‌های محافظه‌کارانه پاسخ نمی‌دهند، ممکن است گزینه‌های جراحی مانند آرتروسکوپی، فیوژن مفصل (آرتروزیس)، یا تعویض مفصل (آرتروپلاستی) برای کاهش درد و بازیابی عملکرد در نظر گرفته شود.